خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون دردمند به حیّ علی الصّلاتساقی به دست من ده سرمایه ی حیات
۲
دانی که بس ثوابِ جزیل است اگر کنیدفعِ خمارِ سخت که جز وی ست از ممات
۳
یک دم موافقت کن و در کارِ خیر باشتا وارهانیم به سه کاسه ز شش جهات
۴
تا بر لبِ تو نوش کنم می که خوش تر استبر سبزه ی لبی که بود خوش تر از نبات
صفحهٔ ۱ از ۵