خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا که صحبت اهل دلی نکرده فتوحبقای خضر چه دانی چه بود و کشتی نوح
۲
شود چو چشمه خورشید نور بخش دلتگرت ز جام صفا می دهند وقت صبوح
۳
چو راح در سرت افتد به راه عقل مروکه راح آفت عقل آمده ست و راحت روح
۴
خوش است مستی و رندی بیا و می در دهکه ما ز زهد و ورع توبه کرده ایم نصوح
صفحهٔ ۱ از ۲