خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمانه عهد و وفا عاقبت ز سر گیردمفارقت ز میان من و تو برگیرد
۲
مرا تو جان و جهانی و خاک بر سر دلاگر به جای تو هرگز کسی دگر گیرد
۳
چو دل هر آینه در کار دوست خواهد شدچرا به هرزه کسی یار مختصر گیرد
۴
محب صادق هم خانه بلا باشدفدای دوست چرا از بلا حذر گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲