خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به لطف تو نبود گر بسی نکو باشدکسی نگفت که ترک فرشته خو باشد
۲
عجایب از تو فرو مانده ام که تا شخصیبود که اینهمه اخلاق خوش درو باشد
۳
شمایل تو بیا گو ببین ملامت گراگر چو من نشود حق به دست او باشد
۴
مرا به سنگ ملامت نمی زنند که دلنه دل بوَد ، پس اگر بشکند سبو باشد
صفحهٔ ۱ از ۲