خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یا خود همه کس فتنهء بالای بلندندبر عادتِ من چون گران مولعِ قندند
۲
ای شمعِ جهان‌سوز به رغبت نظری کنبا جانبِ جمعی که بر آتش چو سپندند
۳
از خیمه برون آی و ببین منتظران رادیوانه و عاقل زچپ و راست که چندند
۴
دانند که بودن نه صلاح است و نیارنداز پیش تو رفتن که گرفتار کمندند
صفحهٔ ۱ از ۳