خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ملامت نیست گر گویم مرا با دوست می بایدمگر قاضی بدین فتوا جوابی باز فرماید
۲
چو مجنون از غمِ لیلی اگر زاری کنم زیبدچو فرهاد از لبِ شیرین اگر شوری کنم شاید
۳
از آن ترسم که قاضی گوید این از شرع بیرون استبترسد او هم از طعنه درین فن سعی ننماید
۴
به رویِ مردمان گوید که شرطِ عشق آن باشدکه هر شب دودِ حسرت تا به روز از دیده پالاید
صفحهٔ ۱ از ۳