خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آید به آوازِ بلبل نبیدسحر کاسه یی دو بباید چشید
۲
جمادی بود گر نجنبد ز جایکه آواز بربط به گوشش رسید
۳
دمِ نقد را دان که داند که بازکه خواهد ز ما سالِ آینده دید
۴
چو بَر شد ز آوازِ بلبل سماعصلاتِ مؤذّن که خواهد شنید
صفحهٔ ۱ از ۳