خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را به دام عشق درافکند دیده بازباری نکردمی به کس این شوخ دیده باز
۲
بی‌چاره دل ز دیده گرفتار می‌شودای دیده چند گویمت آخر نظر مباز
۳
دل خود برفت و جان برود نیز لامحالآنجا که از نظر نرود هیچ احتراز
۴
آری چه دل چه سر که همه کاینات رامقدار نیست در نظر یار پاک باز
صفحهٔ ۱ از ۳