خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می بایدم که بشنوم آواز دل‌نوازتا بار دیگرم شود امید تازه باز
۲
در بارگاه نفس بهیمی بمانده‌امباشد که در خلاص دهندم خط جواز
۳
تا کی توان شنید محالات و باز گفتافسانهٔ میان‌تهی و قصهٔ دراز
۴
بسیار در کشاکش ایام بوده‌امگه زیردست مدعیان گه زبرفراز
صفحهٔ ۱ از ۴