خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار شکر که برگشتم از سفر به مقامبه رغمِ دشمنی و دیدم جمالِ دوست به کام
۲
دگر مجاهده غربتم هوس نکندکه در مشاهده دوستان خوش است مدام
۳
چو از قیامتِ روزِ وداع یاد آرمعرق ز هیبتِ آنم فرو چکد ز مسام
۴
به دردِ دل نظری از پس و رهی در پیشچنان که بادیه شوقِ عشق بی‌انجام
صفحهٔ ۱ از ۴