خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلبرم هم ز بامداد برفتکرد ما را غمین و شاد برفت
۲
آن همه عهدها که دوش بکردبا مدادش همه زیاد برفت
۳
گفت کین هفنه میهمان توامآن حدیثش خود از نهاد برفت
۴
باز گردیدنش نبد ممکنراست چون تیر کز گشاد برفت
صفحهٔ ۱ از ۳