خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سحرگهان که دم صبح در چمن گیردچهار سوی چمن نافۀ ختن گیرد
۲
نسیم افتان خیزان چو مست عربده جویبباغ در جهد و جیب نسترن گیرد
۳
خروش مرغان بر سرو بن چو دلشده ییکه یار خود را بر پای در سخن گیرد
۴
بشکل لاله نگر خال عنبرین بر لبچو یار خود را بر پای در سخن گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳