خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سحرگهان که صبا نافۀ ختن بیزدزمانه عنبر و کافور بر هم آمیزد
۲
بگسترند عروسان باغ دامن خویشچو ابر برسرشان ز استین گهر ریزد
۳
خیال دوست چو در چشم خفتگان بزندز خواب مردمک دیده را بر انگیزد
۴
ببوی آنکه مگر پی برد بخاک درشدلم چو بوی بباد هوا درآویزد
صفحهٔ ۱ از ۲