خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل تو را گر آرزوی بی‌غمی کندآن کن تو نیز موسم گل که‌آدمی کند
۲
دانی که آدمی چه کند وقت نوبهار؟می‌خوارگی و عاشقی و خرّمی کند
۳
خیزد به بانگ بلبل و خسبد میان گلبا می نشست و خاست به‌صد مردمی کند
۴
زانو نگیرد از سر زانوی چنگ بازبا بانگ مرغ و نالۀ نی همدمی کند
صفحهٔ ۱ از ۲