خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۹۸ - وله ایضاً یمدحه و یذکر الشیّب
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
موی سپید هست خردمند را نذیرای غافل از زمانه بیک موی پند گیر
۲
موی سپید گشت و دم سر میزنمآری بیکدگر بود این برف وز مهریر
۳
آمد فرو چو برف گران بر سرم نشستویرانه یی که هست اساسش خلل پذیر
۴
برگ سمن که جای بنفشه فرو گرفتپوشید ارغوان مرا کسوت زریر
صفحهٔ ۱ از ۱۶