خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۱۶ - وله ایضا فی الشّکایة
قطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل مرا چو سپهر از غمی بپردازدهم از نخست بسیج دگر غم آغازد
۲
مگر سپهر بدانسته است این معنیکه هیچ گونه مرا عافیت نمی سازد
۳
ز چرخ چون بگریزم؟ که هر دم در حلقز خیط ابیض و اسود کمندی اندازد
۴
ز سوز سینه اگر شرح بر زبان رانمتنم ز تاب زبان همچو شمع بگدازد
صفحهٔ ۱ از ۴