خلوتی با ظهیر فاریابی
شمارهٔ ۵۴
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو ماه یکشبه بنهفت چهره از نظرممه دو هفته درآمد به تهنیت ز درم
۲
بداد مژده عید از لطف چنانک گرفتز فرق تا به قدم جمله در گل و شکرم
۳
مرا به شادی رویش به سینه باز آمددلی که مرده و زنده نبود ازو اثرم
۴
چو خاک در کف پایش فتادم از خواریاگر چه از سر تحقیق سر به سر گهرم
صفحهٔ ۱ از ۱۱