خلوتی با ظهیر فاریابی
شمارهٔ ۱۷
قطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خدایگان جهان شهریار روی زمینتویی که ذات تو تنها نشان اقبال است
۲
هر آنچه خواهی و گویی تو را جز آن نبوداز آنک فکرت تو ترجمان اقبال است
۳
چو عالمی به نماز و به روزه می خواهندبقای ذات کریمت که کان اقبال است
۴
اگر چه روزه در آمد به رغم اعدا نیکطرب گزین که تنت در ضمان اقبال است
صفحهٔ ۱ از ۲