خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شهره ی شهر شدم در غم شهرآشوبیوز که در دوستیِ او نگرفتم کوبی
۲
بی‌دل‌آرامی آرام نمی‌گیرد دلچه کنم بخت ندارد که ندارد خوبی
۳
صبر بر وعده ی فردای قیامت تا چندهم‌چنین بر نتوان ساخت ز من ایّوبی
۴
دامن سرو قدی را به کف آرم امروزدر چنین سایه نشینم من و اینک طوبی
صفحهٔ ۱ از ۳