خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تهی ز می نتوان یافتن ایاغ مرابه آفتاب نسب می‌رسد چراغ مرا
۲
غم تو گر نکشد دامنم ازین کشورچنان روم که نیابی دگر سراغ مرا
۳
به ناز ناخن اهل ملامتم چه نیازچو گر مخونی غم تازه کرد داغ مرا
۴
چو غنچه چند زیم تنگدل ز خاطر جمع؟نسیم کو که پریشان کند دماغ مرا؟
صفحهٔ ۱ از ۲