خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرهیز ده ز هجر گرفتار خویش رابنگر شکسته‌رنگی بیمار خویش را
۲
بهر ذخیره شب هجر تو روز وصلکم کرد دیده گریه بسیار خویش را
۳
بیداد دوست چون ستم چرخ عام نیستدانسته‌ام غرور ستمکار خویش را
۴
جز شغل دوستی نبود کار دیگرمشکر خدا که یافته‌ام کار خویش را
صفحهٔ ۱ از ۲