خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا که موسمِ گل بامداد برخیزیبه باغ باده خوریّ و ز خلق بگریزی
۲
برو به روز جوانی جهان پیر بخورکه آن به است که با روزگار نستیزی
۳
ازین نصیحت بیهوده‌ای فقیه تراچه حاصل است که روغن به ریگ می‌ریزی
۴
تو نیز هم مکن از عشق احتراز که ذوقنباشدت مگر از خویشتن بپرهیزی
صفحهٔ ۱ از ۳