خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا تا دلی هست جانم تویینه خود این جهان کآن جهانم تویی
۲
چه گویم ز دین و دل ای جانِ منچو جانم تویی این و آنم تویی
۳
نمی خواهم از تو بریدن به جسمازیرا که پیوندِ جانم تویی
۴
گر از من بپرسند جانِ تو کیستروانی بگویم روانم تویی
صفحهٔ ۱ از ۳