خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشسته ام مترصّد به کنج تنهاییبدان امید که تشریف وصل فرمایی
۲
در آرزوی دمی ام که هم دمی یابممگر خلاص شوم از عذاب تنهایی
۳
زهی سعادت و دولت اگر شبی، روزیز در درآیی و از رخ نقاب بگشایی
۴
ز عفو تو نه غریب است جرم بخشیدنز لطف تو نه بدیع است بنده بخشایی
صفحهٔ ۱ از ۲