خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خون شد دل مجروحم در گوشه‌ی تنهاییای بخت نمی‌دانم تا کی به سرم آیی
۲
صبری و دلی باید کز عهده برون آیدور نی که تواند کرد از دوست شکیبایی
۳
آرام نمی‌گیرد با خویش نمی‌آیدتا من چه کنم آخر با این دل سودایی
۴
ای دوست امانم ده زین ورطه‌ی نومیدیوی بخت خلاصم کن زین محنتِ تنهایی
صفحهٔ ۱ از ۳