خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیست پیرِ عاقلان در کویِ تو دیوانه‌ایچیست شمعِ آسمان با رویِ تو پروانه‌ای
۲
مادرِ دوران نزاید بعد از این مانندِ توکی به دست آید چو تو از انس و جان جانانه‌ای
۳
من به بیداری نمی‌دارم توقّع کاشکیدیدمی در خواب خود را با تو در کاشانه‌ای
۴
خانه خالی کرد می‌باید ز خاشاکِ وجودهرکه را باید که باشد هم چو تو هم‌خانه‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳