خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۶
مقطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قطعه مدح تو گردید ترک شد مکتوبعفو فرما ز دعاگو که قلم دیر کشید
۲
ورنه آن گفته چون آب روان بود چنانکه ببوسید خاک قدمت خواست دوید
۳
تو روانی سخن بین که ز دروازه شهرتا در خلوت خاص تو بسه ماه رسید
صفحهٔ ۱ از ۱