خلوتی با صامت بروجردی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشتسر سودازده با مهر تو سودایی داشت
۲
هر چه سوز دلم از درد فراقت غم نیستکاشکی شام غمت و عده فردایی داشت
۳
گفت از دامن مقصود مکش دست ای کاشدل شوریده من تاب و توانایی داشت
۴
خانه بر دوش کسی یاد ندارد چون منباز مجنون به جهان گوشه صحرایی داشت
صفحهٔ ۱ از ۳