خلوتی با صامت بروجردی
شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخت را ماه می‌گفتیم اگر مه داشت پیرایهقدت را سرو می‌گفتیم نبود ار سرو را سایه
۲
نزاده دایه امکان دگر طفلی بدین خوبیتعالی‌الله ار این طفل و هزار احسن بر این دایه
۳
به فال وصل بگشودم نقاب از مصحف رویتز بسم‌الله ابرویت درآمد اول آیه
۴
نهادم دل به ابرویت که از کشتن شوم ایمنندانستم که با ترکان چشمت گشته همسایه
صفحهٔ ۱ از ۲