خلوتی با صامت بروجردی
شمارهٔ ۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مردم از تیر بلایت امتحانم می‌کنیهر زمان بر ناوک جوری نشانم می‌کنی
۲
من که هرگز مرغ امیدم نزد بال و پریبا چه تقصیری برون از آشیانم می‌کنی
۳
چون مرا بر درگه لطف نمودی آشناپس چرا بر این در و آن در روانم می‌کنی
۴
با همه بخشایش و احسان خود جانا چرازیر بار منت خلق جهانم می‌کنی
صفحهٔ ۱ از ۲