خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسنت چو اشتیاق دلم بی‌نهایت استوز عاشقان فراغت یارم به غایت است
۲
با چشم مست و زلف پریشان نهادِ اوهمرنگ می‌شویم چه جای کنایت است
۳
عارف ز حال گوید و عالم ز دیگرانما و حدیث عشق تو کانها حکایت است
۴
چشم تو راست کرد به دل تیر غمزه راشادم که التفات دلیل عنایت است
صفحهٔ ۱ از ۲