خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا روم که کمند تو می‌کشد بازمضرورت است که با دیگری نمی‌سازم
۲
چه می‌کنم به هوای دگر که مرغ توامبدین طرف به طرب جان خویش در بازم
۳
کبوتری که ز شهر تو نامه‌ای آردبه گرد کوی تو بادا همیشه پروازم
۴
همی‌کشم سر خود سال و ماه بر گردنبدان امید که در خاک پایت اندازم
صفحهٔ ۱ از ۳