خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌آمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
۲
دزدیده به سوی من نظر کردکز دوست مباش بی‌خبر هی
۳
در حال و ان یکاد برخواندهر کس که نظر فکند بر وی
۴
خوبان جهان کمر ببستنددر خدمت سرو دوست چون نی
صفحهٔ ۱ از ۲