خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یا رب که کارها همه گردد به کام مانور حضور خویش فروزد امام ما
۲
ما باده محبت او نوش کرده ایمای بی خبر ز لذت شرب مدام ما
۳
هرگز نمیرد آنکه از این باده زنده شدثبت است بر جریده عالم دوام ما
۴
ای باد اگر به کوی امام زمان رسیزینهار عرضه دار به پیشَش پیام ما
صفحهٔ ۱ از ۲