خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یا رب سببی ساز که آن ختم امامتباز آید و برهاندم از غم به سلامت
۲
خاک ره آن یار سفر کرده بیاریدتا چشم جهان بین کنمش جای اقامت
۳
فریاد که از شش جهتم راه ببستندعجز و گنه و دوری و غم رنج و ندامت
۴
از شوق تو پر شد دل و در سینه نگنجدگر پرده در آن نعره زنم نیست ملامت
صفحهٔ ۱ از ۲