خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
امام و سید و مولای من جعلت فداکتو گر شفیع منی از گنه ندارم باک
۲
به جز ولای توأم گرچه نیست دستاویزولی بس است ولائیکه باشد از دل پاک
۳
مرا امید وصال تو زنده میداردوگرنه هر دمم از هجر تست بیم هلاک
۴
نفس نفس اگر از باد نشنوم بویتزمان زمان کنم از غم چو گل گریبان چاک
صفحهٔ ۱ از ۲