خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه افتاد ز هجرش گرهی در کارمهمچنان چشم کرم از کرمش میدارم
۲
میکشم بار چه کوه غم هجران امروزتا که فردا دهد آن شه به بر خود بارم
۳
به صد امید نهادیم در این بادیه پایای دلیل ره گمگشته فرو مگذارم
۴
پاسبان حرم دل شدهام در همه شبتا در این پرده جز اندیشهٔ او نگذارم
صفحهٔ ۱ از ۲