خلوتی با جامی
شمارهٔ ۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ابر تنک زند به زمین نرم نرم آبنی گرد و نی گل است نه سایه نه آفتاب
۲
در کوه جام لاله پر از شبنم سحردر دشت فرش سبزه تر از رشحه سحاب
۳
وقت است اگر پیاده به صحرا برون رویمدست از عنان ندیده عنا، پای از رکاب
۴
همره بریم رغم سفیهان شهر راز اسباب عیش هر چه شمارد خرد صواب
صفحهٔ ۱ از ۴