خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رودقطره زنان سرشک ز دنباله می‌رود
۲
دم درکشم که راه به جایی نمی‌رسدهرچند بر زبان جرس ناله می‌رود
۳
زان ماه چارده که شد از دست دامنشما را ز دست حاصل چل ساله می‌رود
۴
بی‌روی او به بزم گلم نیست می جز آنکخونم ز دیده در قدح لاله می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳