خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پویدسزد کز سایه او سرو خیزد یاسمین روید
۲
کنم از پرده های دیده و دل فرش راه اودریغ آید مرا کان پای نازک بر زمین پوید
۳
لبش باده ست اگر تلخی کند از وی چه آزارمزهی نادان کسی کز باده طعم انگبین جوید
۴
تنم ز اندوه شد چون موی چنگ مویه گر گوتاگشاید موی و بر حال من اندوهگین موید
صفحهٔ ۱ از ۲