خلوتی با جامی
شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کنددیده را زآب روان و سبزه روشن می‌کند
۲
خانه دل را که از دود زمستان تیره بوددر حریم بوستان از دیده روزن می‌کند
۳
همچو نرگس می‌نهد بر کف به عشرت جام میپای سرو و سایه گلبن نشیمن می‌کند
۴
می‌نشاند گل‌رخی یا لاله‌رویی پیش خویشگردش از گل توده و از لاله خرمن می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲