خلوتی با جامی
شمارهٔ ۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتمفروغ حسن ازل بینم و به سجده درافتم
۲
کند جمال رخش جلوه ای ز عالم صورتکه از مشاهده آن به عالم دگر افتم
۳
طریق عشق سپردم ازان مخاطره غافلکه از دیار سلامت به خطه خطر افتم
۴
فتند اهل نظر چون به پایش از پس دیریشوم چو اشک دوان تا ز جمله زودتر افتم
صفحهٔ ۱ از ۲