خلوتی با جامی
شمارهٔ ۳۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارند جمع ما را خوبان مو پریشانخوش باد وقت ایشان چون وقت ما از ایشان
۲
جمعیت دل آید از زلفشان به معنیگرچه ز روی صورت باشد بسی پریشان
۳
نی دل دریغ دارم زیشان نه جان شیریندل می دهم بدیشان جان می کنم فدیشان
۴
بر دشمنان چو مرهم با دوستان چو نیشندنیشیست سخت ازین غم بر ریش سینه زیشان
صفحهٔ ۱ از ۲