خلوتی با جامی
شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای کاش من برآن سر کو خاک بودمیتا پایمال آن بت چالاک بودمی
۲
تا باد بردیم به سر کوی دوست کاشمردم نبودمی خس و خاشاک بودمی
۳
پاک است یار و دامن پاکش گرفتمیز آلایش وجود خود ار پاک بودمی
۴
روز شکارگر شدیم بخت سازگارمن نیز سر درآن خم فتراک بودمی
صفحهٔ ۱ از ۲