خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دایم وصیّت این است، از ما معاشران راکز کف نمی توان داد، زلف سمنبران را
۲
چیزی نمی تواند، قطع یگانگی کردنتوان ز هم بریدن، با تیغ دوستان را
۳
صد کوه غم به خاطر، از سیل گریه دارمکز دیده می زداید، آن خاک آستان را
۴
کو صبر تا کنم طی، غمنامهٔ جدایی؟از پیش می فرستم، اشک سبک عنان را
صفحهٔ ۱ از ۳