خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گیرد شرار عبرت، از بی بقایی مابرق آستین فشاند، بر خودنمایی ما
۲
ای عجز همّتی کن، تا بال و پر بریزیمصیاد ما ندارد، فکر رهایی ما
۳
تا بود ناله ای بود، چون نی در استخوانمامروز تازه نبود، درد آشنایی ما
۴
هر چند ما و شبنم، از پا فتادگانیمدارد سراغ جایی، بی دست و پایی ما
صفحهٔ ۱ از ۳