خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم که شاهد امّید، در کنار ندیدجبین صبح شب تار انتظار ندید
۲
در آفتاب قیامت به سر چگونه بردکسی که سایهٔ آن سرو پایدار ندید؟
۳
دلم که بوی گلش بر دماغ بود گرانچه فتنه ها که در آن زلف تابدار ندید
۴
شمرده زد نفس خو هرکه در عالمچو صبح، آینهٔ خاطرش غبار ندید
صفحهٔ ۱ از ۲