خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۳۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جایی که از سپند نگردد فغان بلندما را بود چو شعلهٔ آتش، زبان بلند
۲
بال و پری کجاست که با همّت رساپرواز گیرم از سر این خاکدان بلند؟
۳
درگلشنی که بانگ صفیرم فکنده شوربلبل ز خوی گل ننماید فغان بلند
۴
با پستی سپهر نیامد فرو سرمعنقا صفت فتاده مرا آشیان بلند
صفحهٔ ۱ از ۲