خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۴۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خالی دمی ز درد تو این ناتوان نبودبی ناله های زار، نی استخوان نبود
۲
گلزار حسن توست کز آدم دمیده استهرگز مرا به مشت گلی این گمان نبود
۳
زلف تو داشت جانب کوتاه دستیمهرگز ز نارسایی خویشم زبان نبود
۴
خود را چرا ز میکده بیرون برد کسی؟تقصیر بیخودی ست که درکف عنان نبود
صفحهٔ ۱ از ۴