خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۵۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارم ز ریزش مژه، جیب و کنار خوشباشد چمن به سایهٔ ابر بهار خوش
۲
چون شیشهی شکسته، در افسرده انجمنمی آیدم ز گریهٔ بی اختیار خوش
۳
هر جا معاشران تو باشند اهل دلمستی خوش است و زهد خوش است و خمار خوش
۴
از دیده ام قدم مکش ای نازنین نهالسرو سهی بود به لب جویبار خوش
صفحهٔ ۱ از ۲